دوستان مجازی کجایید؟عجب روزگاری شده ...تکنولوژی و مجازی و گوشی و البته روزمره زندگی  همه رو از نوشتن دور کردهبعضیا مقاومت کردند و گاهی سری زدند به وبلاگشونتعداد خیلی کمی هنوز هم کمابیش هستنولی چه میشه کرد...وبلاگ و وبلاگ نویسی رو به افوله و احتمالا محکوم به فنابه هر حال من به همه تون پیام دادم در پست قبلی و تعداد خیلی کمی اومدن که دستشون درد نکنهامیدوارم دلتنگی ها چاره بشه و دیدار میسراگرجه دیر به دیردر پناه خدا

رنگی نگاهش        پس از سالیانی غمبار                  سراب چشمهی امید بودو گرمی صدایش           جوانهی طلوع سپید         که اغواگرانه بر من تاخت از پی تاخت!چه میدانست این دل       که آتشفشان خفته را          به نوایی سنگ میزند و فورانش را از دور            به تماشا مینشیند                   ودوباره  باخت'>باخت از پی باخت!         ماجد 1401/04/18---------------------------------------------------------شعر زیری رو امروز بداهه، توی کامنت وب یکی از بچه ها نوشتم:فک کنم اسم شعرو امید بزارم...------ای غماز نگاه غریبم دور شواز قلب کوچکم کوچ کن..مرا دیگر تاب بودنت نیستمن     تسلیم ریسمان خونینت نمیشومچشمانم به آفتاب محتاج تر است تا                      تازیانه تلخ همیشگی تو...فردا من    با صدای باران بیدار خواهم شد...ماجد(بداهه 12-5-1401)